Oto kilka cech, które z reguły nie kojarzą się z byciem znanym i bogatym: praca jako woźny czy ochroniarz, bycie członkiem ubogiej, 14-osobowej rodziny, życie dzięki opiece społecznej. Postrzał z broni palnej. Molestowanie seksualne.

Te i podobne doświadczenia ukształtowały i pozwoliły zaistnieć wielu wpływowym i ważnym osobistościom ze świata rozrywki, poczynając od Jima Carreya poprzez Toma Cruise’a, Seana "Diddy" Combsa, kończąc na Celine Dion i Oprah Winfrey. Czy istnieje zależność pomiędzy życiowymi trudnościami a sławą? Naukowcy, którzy dopiero co zaczęli przyglądać się temu fenomenowi, mówią, że tak.

"Wszyscy posiadamy w sobie chęć akceptacji i uznania przez różne grupy społeczne" – mówi Orville Gilbert Brim, autor książki: The Fame Motive: A Treatise on its Origin and Life Course. "Jeśli życie nie jest satysfakcjonujące, jeśli osoba jest wyłączona ze społeczeństwa w dzieciństwie czy, jak się często zdarza – w okresie dojrzewania, frustracja z tego płynąca staje się źródłem żądzy bycia sławnym."

Patrząc z innej strony sława "oferuje możliwość prześcignięcia tego, co zaoferowało ci dotychczas życie." – mówi P. David Marshall, autor " Celebrity and Power: Fame in Contemporary Culture."

Rozważmy przykład Marilyn Monroe. W jej niedokończonej autobiografii, przybrane dziecko, które stało się ikoną kultury, o swojej sławie napisało: "Wiedziałam, że należałam do publiczności i całego świata, nie dlatego, że byłam utalentowana czy nawet piękna, ale dlatego, że nigdy nie należałam do kogoś jednego lub czegokolwiek innego.

Dla Monroe i innych, którzy podzielili jej losy, sława zaoferowała sens (prawdziwy lub nie) przynależności i masowej akceptacji. I podczas gdy każdy może stać się gwiazdą, sława dla ludzi wychowanych w biedzie może stać się kuszącą perspektywą do wypełnienia niezaspokojonych wcześniej potrzeb.

Ankieta przeprowadzona przez profesorów z Syracuse University: Carola M. Liebera i Jake Halperna, autora "Fame Junkies: The Hidden Truth Behind America's Favorite Addiction", pokazała, że nastolatki, którzy opisywali siebie jako często lub zawsze pod wpływem depresji, byli o wiele mocniej przekonani, że sława i popularność uczynią je szczęśliwszymi. Co więcej, ci młodzi ludzie, którzy czuli się samotni również wierzyli w to, że sława miałaby pozytywny wpływ na ich życie.

Według Halperna, pieniądze już raz wypełniły tę lukę – a przynajmniej na to wyglądało. Przypominając klasyczne powieści Horatio Algera z serii "od pucybuta do milionera": Zbawienie następowało poprzez pieniądze. Dziś, mówi Halpern, to raczej sława niż fortuna oferuje najbardziej dramatyczne i donośne formy odkupienia.

"Dawniej mogło być trudniej stać się bogatym, ale teoretycznie każdy miał taką możliwość. Jednak już sława – o tym było nawet trudno myśleć." – mówi. Jednak dziś, w dobie serwisów takich jak YouTube, gdy programy typu reality show, czy serwisy jak MySpace potrafią zapoczątkować karierę, nie trzeba już obawiać się myśli, że zostanie gwiazdą nie jest możliwe.

James Houran, psycholog kliniczny, który bada popularność gwiazd, argumentuje także, że okres dorastania, w którym spełnianie zachcianek jest ograniczone nie tylko motywuje, ale także angażuje wyobraźnię i ostatecznie pobudza do zdobywania sławy. "Ponieważ nie masz figurek do zabawy czy sukienek dla lalek – musisz stać się bardzo kreatywny." – mówi. "Musisz wykorzystać to co masz, a wszystkie braki w twoim posiadaniu mają swój udział w takiej ambitnej osobowości."

Ale to jak dokładnie radzą sobie ze sławą gwiazdy, które wzniosły się na szczyty, zależy od kilku czynników, takich jak np. jak szybko dostały się na samą górę i jakie wsparcie dostają już się tam znajdując.

"Są tacy, którzy stając się sławni stali się bardzo hojni." – tłumaczy Houran. "Ci ludzie, przyszli znikąd i czują się w obowiązku podziękować za to." – dodaje.

Za przykład podaje królową mediów – Oprah Winfrey. Spędziwszy lata młodości w ubogiej rolniczej części Mississippi, Winfrey była później molestowana seksualnie, a także przeżyła śmierć swojego dziecka, gdy była już dojrzałą Kobietą. Dziś, jako gospodarz telewizyjnego talk-show, zarabiająca 225 mln dol. rocznie, Winfrey jest tak samo znana ze swojej hojności, jak i z bycia gwiazdą. Kupno dla publiczności swojego programu samochodów lub założenie szkoły dla dziewcząt za 40 mln dol. w Afryce są jednymi z licznych przykładów jej "dobrych uczynków".

Są i też tacy, którzy stając się sławni stali się równocześnie bardzo wygodni – nie tylko zaspokajając każdą swoją potrzebę ale każde, nawet największe pragnienia.

"W wielu przypadkach, obrazują swój sukces przedmiotami, które kupują." – tłumaczy Ellis Cashmore, autorka "Celebrity Culture".

To może wyjaśniać zachowanie nowojorskiego rapera Seana "Diddy" Combsa, który przeprowadził się na północ stanu jako dziecko, gdy jego ojciec został zamordowany. Dziś, twórca hip-hopu stał się prawdziwą gwiazdą w pełnym tego słowa znaczeniu. I podczas gdy udziela się także charytatywnie, Combs nigdy nie wstydził się luksusów, które przyniosła mu sława. Niech jego liczne domy i wystawne przyjęcia służą jako tego przykład.

Ironia w tym wszystkim polega, jak mówi Brim, że cała ta sława nie zapewnia sensu przynależności, który poszukujący go chcieliby osiągnąć. Jest wręcz odwrotnie – wielu pozostaje z uczuciem pustki.

"Myślisz, że uczyni cię to kochanym, uwielbianym i powszechnie akceptowanym" – tłumaczy, "ale w rzeczywistości, żądza sławy jest niezaspokojona.".

autor:Paweł Satalecki

żródło: money.pl